Kendi değeri olmayan bir insan başkalarının değerini hiçbir zaman çekemez.Çünkü insan gönlü ya kendi üstünlüğü ya da başkalarının kötülüğü ile beslenmek ister,bunların birinden yoksunsa ötekine dayanmak zorunda kalır,bir başkasının üstün değerine ulaşmak umudunu yitirince de o kişiyi bulunduğu yüksek yerden aşağıya çekmekle bir eşitlik kazanmaya çalışır.
Onları hoşnutsuz kılan diğer şey aslında yüzeyselliğidir.Modern hayatta hiçbir olayı derinliğine yaşamıyorlar.Geçicilik,sahtelik,geçersizlik başlarından geçen asli nitelikleri,yoğun olmayan yaşam sürekli doyumsuzluk duygusuna yöneltiyor.Büyük bir enerji ve hırsla enerji harcayarak ulaşılan şey,kısa sürede önemini yitiriyor.İşte buna da hevesle atılan adımlar diyoruz.
Bunca gergin ruh hali ve yoğun kaygı hissi ile ne hayattan zevk almanız ne mutlu olmanız ne desağlıklı ilişkiler kurmanız mümkün değil.Yaşam kalitesi bile kuramazsınız.En basitinden uyku kalitesi bile.Deli gibi uykunuz varken bile yastığa kafanızı koyduktan sonra kaçırmıyor mu düşünceler uykunuzu?
Rahat bırakın etrafı ve kendinizi.Yalnız kalın,zevkine varın sakinliğin diyeceğim ama kendilerine tahammülü olmayan bir toplum olundu...
İnsanın düşünceleri eyleme geçene kadar kendisine oldukça mantıklı gelir.Hayattaki çoğu eylemi istekten değil mecburiyetten yaptığımızdan kendimizi ne özgür ne de mutlu hissediyoruz.Bu sebeble bir şeyler hep durdurur seni ve onu uygulamaya koyamazsın.İyilik yapsan doğru mu yanlış mı onu bile bilemeden yapıyoruz.Bazen de işimize gelen şey doğru ya da iyi.Başkasına iyilik yapmak için bile olsa doğruluktan ayrılan insan,kötülükte yapar.Süslenmemiş saf ve karşılıksız iyilik farkedilememezlikle lanetlenmiştir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder