Nefes

Nefes almak nedir? Bir nefes almaya ihtiyacım var ne demektir? Ne zaman nefes aldığının farkına vardın? Yoksa sadece hayat göngüsü bir refleks olarak mı kullanıyorsun bu hakkını?

Bir telaştır yaşıyoruz.Ne bir hoş sohbete ayıracak vaktimiz kaldı ne de kendimize ayıracak bir nefes..Nefes almak tatile çıkmak ile veya bir öğle arasında dinlenmek ile de olmuyor.Aslında nefes almak tendeki gözeneklerin nefes alması ile benzetilebilir.Nefes almak özgür olmanın verdiği ferahlıkla ilgili.

Bilmem kaç kilometre yol katmış olabilirsiniz.Dünya bilmem kaç dönümünü tamamlamış olabilir.Evren kayabilir.Ama dünya telaşınız göğüs kafesinizden milim kaymıyor.Gittiğiniz her yerde bu telaştan bir nefes bırakıyorsunuz.Bir ömür geçirmek ile bir ömür yaşamak bambaşka bir şey...

Kendin kendine iyi geldikten sonra gelişen olayın sende bıraktığı etki,başkasının sana nasıl geldiği,duyduğun ihtiyacların gerekliliği çok da önemli olmuyor.Kendi kendine yetebilen insan aldığı her nefesin kıymetini iyi bilir.Yoruldunuz.Nedir bu koşturmaca.Yavaşlayın biraz.Ruhunuz arkada size yetişemiyor.Sonra ruhum yoruldu oluyor.Bi ruhunuzu dinleseniz,dinlendirseniz..

O kadar şeye rağmen yine de kendinize faydanızın dokunmadığını düşünebilirsiniz.Bir de başkasına dokunun,birinin ruhuna,kalbinizle küçücük de olsa tüm samimiyetinizle dokunun.
Duymayın.Dinleyin.Etraf zaten hep gürültü kargaşa.Başkasına iyi geldiğinizi o kişinin gözlerinden görüp anladığınız zaman,o saf mutluluğu hissedecek ve ruhunuza iyi gelecektir.İster istemez bunu hissedip yüzünüzde tebessüm oluşacaktır.Dinleyin,anlayın ve nazik olun.Bunlar size karşınızdaki ruhun nerede olduğunu gösterecektir.

Karışık Duygular

Duygular, bazılarını adlandırabildiğimiz bazılarını ise hiçbir olguyla bağdaştıramadığımız his tanecikleriydi ya da sadece düşüncelerden ibaretti. Doğurgan bir dişi gibi her olayın üstüne gebe kalan ve çok sevimli çocuklar dünyaya getiren ya da toprak gibi her an dibinden bir ot, bir ağaç, bir çiçek yetiştiren üstün bir ruhtu duygular. Her çocuğun ya da her çiçeğin görüntüsü, anlamı, fıtratı ve karakteri farklıydı. Mesela huzur, pespembe bir açelyaydı gören herkesi kendine gıpta ettiren ama elde edildiğinde değerinin anlaşılamadığı, gündelik hayatta kendini farkettirmeyen köşe bitkisiydi.

Nefret, bir gül gibiydi uzaktan, göz alıcı ve tüm cazibesiyle kendine bağlayan asalet abidesiydi. Fakat bunlar sadece uzaktan böyleydi ne kadar yaklaşır ve tutunursan sana o kadar zarar verir ve canını yakardı, nankördü daha doğrusu kaktüs gibiydi. Kaktüsler tüm sevimsizliğine rağmen kendine bir sevgili bulan ve kendine yıllarca bakan o sevgiliye sadece bir gün çiçeğini açan ve hemen sonra solan aldatıcı bitkilerdi.
        

Peki ya güven... Her varlıkta bulunurdu o güven; mesela balığın akıntıya, koyunun sürüsüne, sarmaşığın tutunduğu herhangi bir objeye, ayın güneşe, bulutun rüzgara ve insanında dostuna sırtını dayamasıydı. Lakin bu duygu öyle kahreder ki bir bakmışsın; balığı sarp kayalıklara, koyunu uçuruma, sarmaşığı aleve, Ay'ı bir meteor yağmuruna, insanı ise bu duygudan bir daha medet ummamaya sürüklerdi. Yani eksik yaşamaya, bacaksız koşmaya, elsiz tutunmaya, kalpsiz sevmeye götürürdü. Demem o ki güven; onsuz her duygunun, her varlığın eksik olmasına sebep olan geri dönüşümsüz bir illetti.

Yere düşen yaprağı izleyen,cırcır böceğinin sesinden rahatsız olmayan,hamağa kurulup gökyüzünü izleyen,geceleri ateş başı keyif yapıp içtiğinden keyif alan insan ne çaresizdir ne de yalnız.O sadece bulunduğu ortamın tadını çıkarmaya bakar.O anın kıymetini bilir.Sen nerede isen orayı güzelleştir.Çünkü sen ordasın.Kendini cezalandırma.Bunun kimseye faydası yok.Kendi yıpratmanla kalırsın sadece.Kararlar doğru veya yanlış değildir.Sen sana göre en iyisini seç.Ol olacaksan bencil.Kime göre neye göre.Olsana sen önce kendin mutlu.Saygısızlık yapmadıkça.