Tükenme

İçimdeki kuşlara kanat oluyor,hepsi bir anda uçmaya başlıyor.Solan çiçekler bile açıyor.Gökyüzünden mavi, bulutlardan beyaz, yıldızlardan ışıltılı. Berrak, sade, gerçek ve nefes.Diye düşünürsünüz,hiç bitmeyecek gibi bütün güveninizi sevginizini onda sığdırırsınız.Ve bir gün bittiğinde daha kimseyi böylesine sevemeyeceğinizi,böylesine bağlanamayacağınızı sanarsınız...Daha ben kimseye güvenemem,daha kimseye aşık olamam,daha kimse için uğraşmam.... Dersiniz ve bütün kapılara,yeni umutlara kapatırsınız kendinizi.

Peki farkında mısın? Sahici olan şey hayatın ve onun sadece tek seferlik oluşu.Dünyaya bir kere geliyorken kendini böylesine cezalandırmanın anlamı ne? Aslında sende biliyorsun.Belki bir kaç ay belki bir kaç yıl sonra bu düşüncelerine gülüp utanacağını ve pişman olacağını.Geriye dönüp çok fazla vakit kaybettiğini göreceksin.Olmayacak şeylere gerekmeyen değer vererek.O geçen bütün zamanlarda ya seni dünyanın en mutlu insanı yapacak kişiyi de kaybettiysen.Ya da dostluğu...

Hani derler ya bu insanların birbirleri ile derdi ne.Neden herkes birbirinin hayatına karışır,karışmakla kalmaz mahveder.Kimse kimseyi olduğu gibi kabul etmez bir şekilde müdahale etme gereksinimi hisseder ve bu iğrenç bir şey.Dur ve düşün.Aslında onlardan önce sen kendine bunu yapıyorsun.Herkes gibi.Aldın bir insanı hayatının orta noktası yaptın ve aslında hiç orda olmayan birisi ile yıllardır kendini yaşayamadın.

Kapıyı aç bulutlar girsin. Gülmeyi bilen çocuklar geldi.Ama sen onları kovdun.Kovma.Tükenme!

İnsanlara daha iyi bi dünya bırakmak yerine, dünyaya daha iyi birisi olursanız sorun kendiliğinden çözülecek aslında.Duy sende Azınlığın refah isteğini.Çoğunluğun sefaletinden çok.Evet çoklar ama haklı değiller!!

Güneş’i ellerinde yoğur,gökyüzünden seslen.Haklı haksız durumu değil bu.Garip bir dünya. Ben haksızım, hata yaptım diyen; öleyim o zaman diyor. Haklıyım, doğruyum diyen; ben herkese hükmedebilirim yolunda.Sen sadece kendi yolunda ol.Ruhunu izle o yolu biliyor.

Başkasının istediğini istemek, senin isteğin anlamına gelmiyor. Başkası da başkasının kopyası. En yıpranmamış kopyayı arıyorsunuz sadece.Ve o kadar dolusun ki artık güzel bir şeylere yer kalmamış.Hiçbir şey yapmamaya duyulan öfke, bir şeyler yapmaya çalışmaya beslenen kin, bir şeyleri yapmış olandan edilen nefret.Yapabileceğini bilmek,emin olmak fakat bunu yapmamak.Bilmenin verdiği tatminiyet duygusu,yapmayacak olmanın verdiği rahatlık.Peki ya sonra?

Sevin,insan insana sevmeyi unutturdu.İnsan sevdiğine sinirlenirmiş, küfredermiş, hatta onunla kavga edermiş. Nasıl yani? Hasta ruhlarına ne güzel kılıf bulmuşlar.Zor olanı değil kolay olanı yap.İyilik gibi...